ز اهل عقل نپسندد خردمند

شاعر : امير خسرو دهلوي

که دارد رفتني را پاي دردمند ز اهل عقل نپسندد خردمند
که چون شد پار نتوان کرد پيوند لباس زندگي برخود مکن تنگ
ني خامه نکوتر از ني قند بصورت خوش مشو از روي معني
مگر در گوش دانا و خردمند نصيحت گوهري دان کان نزيبد
که مالت ديده بس است و صبر فرزند مخور غم بهر فرزندي و مالي
که ايشان هم‌چو تو بودند يک چند به رعنايي منه بر خاکيان پاي
مشو کو گويد و خود نشنود پند شنو اي‌دوست پند اما چو خسرو
نه در گوشم نصيحت رفت و نه پند مرا با تو افتادست پيوند
به ديدارت چنانم آرزومند دل من مي‌جهد هر لحظه از جاي
بگير اينک بيا دستم به سوگند ندارم صبر اگر باور نداري
چو مادر در فراق کشته فرزند دلم خونست از شوق وصالت
که سنگين‌تر غمي دارم ز الوند هزاران چشمه از چشمم روان است